Najsmutniej pogodzić się

z szafą

uśmiechającą się

bezmyślnie

złotymi słojami



Czy można 

uciec 

przed dniem



Najtrudniej uwierzyć

w pierwszy krzyk

tramwaju



W twoich dłoniach 

śpią jeszcze 

godziny ciszy



Najciężej przekroczyć

wysoki próg

dziennych spojrzeń

uśmiechów 

gestów



Twoje ucho

jest przytulne

jak dziupla wiewiórki



Najgorszy jest

lęk

czy można żyć

dniem